Size sihirli bir sözcükle geldim bugün. “Bu benim düşüncem.” Kanımca insanlığın en büyük sorunlarının temeli fazla düşünmektir. Her gün kafamızın içinde tonlarca sesle uğraşıyoruz. İyisiyle ve kötüsüyle tonlarca ses. Üstelik bir çoğu bize ait bile değilken. Kafamızı en çok meşgul edenlerde maalesef hep en kötüleri oluyor. Negatife o kadar eğimliyiz ki. İyiyi bile kötüye evirebilecek potansiyelimiz yüksek. Bir biz var bizden içeri. Kalemi elinde acımasız bir yargıç hep. Bizi en çok bizler hırpalarız. Başkasına gerek kalmaz.

Oysa bir gün bir yerde okumuştum; ‘sevdiklerinizi sever gibi sevin kendinizi’ denmişti. Birini sevdik mi pamuklara sararız da iş kendimizi sevmeye gelince niye beceremiyoruz? Hep demişimdir işe kendinizi sevmekle başlayın diye. Aslında en kolayı o biliyor musunuz? Kendinle haşır ve neşir olmak. Kimseyle değil. Kendinle ilgili olmak en çok. Kendini merak etmek. Kendine dönmek. Kendini görmek daha çok. Geri kalan, geride kalan hiç bir şeyi, hiç kimseyi umursamamak. Kimseyi yolunuzda olmaya zorlamamak. Kimseyi de yolundan etmemek. Bırakın bize eşlik etmek isteyenler elbet bir yolunu bulur. El sallayın gidenlere. Ve hoş buyurun gelenlere.

Siz yaşayabileceğiniz sayısız güzelliği düşleyin ve kendinizi yolunuzda o güzellikleri bulmaya adayın. Sizi üzmeye çalışan her kötü düşünceye de, bakın kişilerden bahsetmiyorum onlarla ilgili bile olmayın, huzursuz düşüncelerinize sihirli sözcüğünüzü efsunlayın. Bu benim düşüncem. Gerçek öyle olmayabilir. Ya da belki de ben o gerçeği dönüştürebilirim..

Diğer her şeyi güneşinizi gölgeleyen bir yağmur bulutunun gidişini izler gibi gözleyin sadece. Gökkuşağının tadını çıkartın. Ve tanık olun kafanızda ki sis bulutunu nasıl dağıttığına. Sonra da bana teşekkür edin. Ama en çok kendinize.

Teşekkür ederim, en çok kendime.

Teşekkürler Cazya..