Ne kadar çok keşke biriktiyoruz kök yaşamlarımızda. Ne kadar çok geçmişi değiştirmeyi diliyoruz. Pişmanlıklarımız o kadar birikmiş ki içimizde, yalnızca geçmişi yaşar olmuşuz geleceklerimizde. İyi ki demek hayal, keşke demek alışkanlığımız olmuş. Keşkeler denizinde debelenip duruyoruz. Bilmediğimiz; debelenmenin dibe çekilmekten başkasını sunmadığı. Bazılarımız sözüm ona mucizesini bekliyor köhne kuyularda. Belki bir el, belki sihirli bir sözcük kitabın son satırlarından. Belki de bir ses tanrıdan..

Fakat bilindik bir şey söyleyeyim size; insanlar suyun içindeyken sesler boğuktur. Kayıptır. Duymak için yüzeye çıkmalı. Yüzeye çıkmak içinse debelenmeyi bırakmalı. Yüzmeli! Kulaç atmalı dört bir yana. Ancak o zaman yüzeyde kalınabilir. Yine de bekliyoruz işte dipte. Bize uzanacak o eli. Kurtuluşun kendimizde olduğunu bile bile. 

İhtimaller denizinde yüzüyoruz her birimiz. Her bir keşkemiz başka bir yaşamı bizlere sunuyor olsa da. Her bir ihtimalde aynı hislerle rastlaşmak  mümkün. Sevmek hep mümkün. Sevilmek de öyle. Mühim olan kendini bulmak. 

Anlamalıyız. Bilmiyorum belki de öğrenmeliyiz yaşayarak. Keşkeleri var eden biziz, iyikileri yaratacak olan da. Nasıl diyordu kitapta? “Hayatı anlamak zorunda değilsin. Yaşaman yeterli.“

Dert de biziz derman da…

Hayat öyle bir şey ki; çok tatlı yedikten sonra tuzlu yemek istemek gibi. Acı tatlıya mahkum. Mutsuzluk mutluluğa gebe. Gözyaşı akıtmak için var. Ayrılık kavuşmak için. Maşuk aşık için var oluşunu sürdürmekte. Umutsuzluk içinde umudu yazıyor. Ve yaşam bizim için var. Bizler de yaşamak için. 

Keşkeler çok, iyikiler anlık, pişmanlık duymak uzun, yaşamaksa kısa. 

Yaşam tek ve biz eşsiziz. 

Öyleyse ne yapmalı? 

Yaşamalı elbet son güne dek.

Mutlu ve daima umutlu!

Çok sevgiyle..

– Cazya