Naçizane tavsiyem;

Bu hayatta en çok ne oldunuz? Gölgelik arayanlardan mı? Güneşin tadına varanlardan mı?

İki farklı evren gibi gözükse de, gölgeyi yaratan güneş kaynağıdır evrende. Biri olmadan diğerinin varlığı ya güçlüdür ya da sunî. Bilirim, biz bu hayatta en çok gölgelik ararız. Önce bir baba olmaya zorlanır o gölgelik, sonra da bir eş. Soluklanmak şarttır çünkü hayatta. Ve biz hep sanırız ki yalnızca gölge bize nefes aldırır.

Oysa mevsim bazen kış olsa da güneş yükselir ya hani; insanlar sokağa dökülür, başlar yukarı meyleder, gözler kapanır, ruhunu ışıkla doldurur gibi solar ya insan havayı, işte o vakit… O vakit, kışın ayazı bile üşütmez. İnsanın içi sıcacık olur. Kışın güneşi doğar. İnsan ister ki doğsun. Doğsun ve hiç batmasın.

Ama yine de vakit olur; sema kızıla çalar, hava kararmaya başlar, gölgelik olur, üşütür insanı. İçi de gök gibi kasvete düşer. Gece olur; yalnızlaşır. O vakit, gölgede üşür kul. Ve kul sanar ki yaşam, kendine hep gölgeliktir.

Ne var ki aldanır; insan her dem kendine gölge aramaz. Gün olur; güneşle tanışık olur. Gözler kamaşır, kalpler ısınır. O vakit, yaşamın rengi griden sarıya çalar. Yaşam göz kamaştırır.

İtiraf etmeliyim ki, ben bu hayatta en çok kış güneşini erken bulmuş olanları kıskandım. Çünkü ben umudu, yaşam boyu güneş alan bir omuz sandım. Aldanmadım da.

Zaten hayat, hep bir gölgelik değil midir biraz da? Bilhassa bu sebeple insan, en çok da güneşini aramalıdır. Işığını, ışık olanı bulmalıdır hayatta. İnsan, insana önce güneş olmalıdır çünkü; ışık olmalıdır. Bilmelidir umudun, güneşe bürünmüş bir yıldız olduğunu.

Bu yüzden umudu hep yanı başında istemelidir. Güneş gökyüzünü terk etse de, mevsim güze dönse de insan ışığını kaybetmemelidir. Çünkü insan güneşini buldu mu, her mevsim bahar-ı zemin olur zaten. Her mevsim yaz, her gün güneşlidir.

İnsan, insana güneş; o güneş de tüm insanlığa umut olsun isterim. Ve umut, her birimiz için bir varlıkta can bulan güneş olsun isterim. Yaşam boyu hissettirsin isterim. Kışın güneşi gibi hissedin isterim; huzurlu ve sıcacık.

Bu satırları okuyan her ruh için de dilerim ki; bu ömründe, içini sıcacık eden güneşiyle bir ömür can bulsun.

Ve son olarak, ben yağmurları da severim ama yine de size, en karanlık günlerde güneşli günler dilerim.

– Cazya