Şahmaran ve Camsap’ın özgün hikayesinden yola çıkan dizi, ilk sahnelerden itibaren Şahsu ve Maran’ın sıradan bir çift olmadığını, daha büyük bir hikayenin parçası olduklarını söylüyor.

Bu fantastik bir Netflix yapımı, Şahmaran efsanesinin coğrafyasına sadık kalınarak Adana’da ve günümüzde geçen bir hikaye. Ancak bu yerli Supernatural’ın Kozan şubesine alışmak emek istiyor, çünkü lahmacuna adana kebap sarıp üstüne bici bici söylenen bir ortamda kahramanlarımızdan yılanların öcüne adapte olmak, o havaya girmek biraz zaman alıyor.

Dizide mistik evrene geçmeden önce kızın geçmişi ve sivil hayatına ilişkin ağır bir tempoda bir süre ilerliyoruz. Mustafa Uğurlu’nun canlandırdığı dedede ve komşu ailede var bir şeyler derken, romantik komedi yerine türler arası bir çatışma hikayesinde buluyoruz kendimizi. İnsanın kendi türüne tahammülü yokken deplasmanda başına neler gelebileceğini güzelce özetleyen dizide en çok, bazı sahnelerde kadın-mizojeni çatışması gibi gösterilen insan – mar düşmanlığını başarılı buldum. Ayrıca başrolün, hikayenin mistisizmini psikolojiyle çatır çatır ezdiği az ve öz sahneler, hikaye için oldukça değerli gibi geldi.

İhanete uğrayan bir kadının acısını ve bu ihanetin getirdiği ölümünü kabullenerek sevdiği adamı “bilgeliğiyle” lanetlediği efsane, kadın fedakarlığı konusunda dizi boyunca modern dünyada benzer bir anlatım kovalamak yerine hikayenin kendisini efsaneyle buluşturuyor. Dilsiz kadın, süt ve gül gibi detaylar diziye ayrıca renk katıyor.

Dizinin başında aile ve çevresi üzerine yarattığı etkiden, statüsünü inkar etse de ataerkil düzenin bir parçası hatta “varlığı” olduğunu anladığımız Maran ile bağımsız Şahsu’nun karşı karşıya gelişini izlemeye başlıyoruz. Sezonluk ataerkil dozumuzu da kızın hayatındaki iki adamın arasındaki gerilim ve kahramanlık yarışı üzerinden alıyoruz. Dizinin son çeyreğinde, İncildeki felaketleri konu alan gerilim filmlerinden hallice sahneler art arda yığılınca hem aksiyonun hem gizemin dozu artmaya başlıyor.

Dizinin benim açımdan en yorucu kısmı, son bölümün son çeyreğinde özgün hikayeyle birlikte tamamen açıklığa kavuşan olaylara gelene kadar, özellikle Maranın ailesinin olduğu sahnelerde “Orta Doğu’da kartlar yeniden dağıtılıyor”, “Kehanet”, “Geliyor gelmekte olan” gibisinden havada diyaloglara tahammül etmek oldu. Psikiyatri stajından hallice bir ev halkının ekstazik halleri, zerre kadar doğal durmayan diyalogları, dublajlı babanın neredeyse dizi boyunca “bunlar bir işaret, al sana kehanet” minvalinde tekrarları beni benden aldı.

Şahmaran, görselliği “yoğun” sahneleri çok gerçekçi ve cömert bir şekilde sunuyor. Bazı haber sitelerini ayağa kaldıran bu sahnelerin aslında dizinin gizemli havasını desteklediğini, hatta tamamladığını söylemek mümkün.

Şahmaran’da özellikle mitolojik karakterleri yansıtırken vücut önemli bir enstrüman olarak kullanılmış. Söz konusu sahneleri çıkarınca dizinin tamamen havada kalacağını düşünüyorum. Aynı zamanda deri değiştirme, yüzü görünmeyen kızıl kadın, Şahsu’nun rüyaları ve ikilinin yakınlaşmaları gibi sahnelere -özellikle özgün hikayeye dair olanların- yer verilmesinin bazı ağır tempolu bölümleri kurtardığını da düşünüyorum. “Televizyonda nasılsa gösteremiyoruz” bolluğuyla yığılmış sahnelerden ziyade dizinin gizemli ve doğaüstü havasına uygun kısımlar var. Ancak Maran ve ailesinin beden değiştirme sahnelerinden aile üyelerine kadar Alacakaranlık serisine tıpatıp benzeyen kısımlarında izlemeyi bırakma noktasına geldim diyebilirim.

8 bölümlük ilk sezonun sonunda uzun kafe sahnesini, Cihan ve Maran’ın Alacakaranlık serisindeki kurt adam-vampir didişmelerini hatırlatan hallerini ve bazı klişe kıyamet muhabbetlerini mazur görerek, bölümlerdir beklenen açıklamaya kavuşmuş şekilde sezonu kapatıyoruz. Şahmaran, Şahsu ve Maran’ın yalnızca bir parçası olduğu daha büyük bir hikayenin tamamını ve ikinci sezona ne bıraktığını merak ettiren bir noktada bitiyor.

Şahmaran’ın fragmanını izlemeniz için linkini aşağıya bırakıyorum;