Bazen hepimiz yaşamın içerisinde sonsuz imkanların imkansızlıklar havuzunda cebelleşen birer balık figürüyüz. Özgürlüğümüz fanusumuz, hayallerimiz ise içeriden görebildiklerimiz kadar. Bize bahşedilmiş sevgiyi de verilen yemimiz kadar sanıyoruz. Fazlasının bizi öldüreceğini bilmeden. Oysa dünya nice güzelliklere gebe. Sonsuz ihtimaller havuzunda yüzüyoruz her gün. Çünkü ne yaşam bir fanus ne de biz birer balığız. Özgürüz bir kere. Sevgimiz sonsuz vermeye, hayallerimiz sınırsız almaya. Ve umudumuz taze içimizde bir yerlerde. Bu yüzdendir ki; yaratıcımıza vermedikleri için darılmamalı, mahrum edildiklerimiz için kızmamalı, bilhassa muhafaza edildiklerimiz için teşekkür etmeliyiz.

Sevgi, çokluk değildir her zaman. Bazen yokluktur. Sevgi kalpte, harp dilde başlar. Her dili tatlıyı bal, her yılanı da zehirli kılmamalı. Bazen balın acı olduğunu bilmeli yinede sevmeli. Çünkü bilmeli delibal nafi. Ama unutmamalı da delibalın fazlası zarar, delibalın fazlası zehir.

Sevgiyi de bilmeli savaşı da. Sevmeyi de anlamalı savaşmayı da. Ve daima kendimize siper olmalı. Bir gün yara aldığımızda, zaten yara sendin dememeleri için. Mağduru oynayanlar hep savaşı başlatanlardır çünkü. En başından gelecek olursak siz zaten bu fani dünyanın keşkeleri değil iyikileri olmaya bakın. Güzel yüreklere hakısızlık etmeyin. Haklı bir savaşçı olmak, haksız bir mazlum olmaktan iyidir emin olun.

Sevginizi de şefkatinizi de dün, bugün değil hiçbir zaman üzerine giyemeyeceklere harcamayın. Ait olan yerini bulur zaten. Biz faniler günü gelir yarayı açanı unuturuz da izi kendini hatırlatır. Geçmiş yaraların yanına yenilerini eklemelerine müsade etmeyin. Noktalamak her zaman için en iyisidir. Sonuçta büyükler hep noktadan sonra gelir. Yeni başlangıçlar da öyle. Kalem sizin, dilediğiniz de büyük harflerle başlayan güzel cümleler kurmak da öyle. Kıymetli vaktinizi size uymayan, yakışmayan ve pek tabi ait olmayanlarla harcamayın.

Kıymetli, yürekli ve sevgiyle kalın her dem.

– Cazya