Özellikle 20’li yaşların kabusu, şu an her ne kadar “tatlı” olarak nitelendirecek olsam da devasa bir baş belası: gelecek kaygısı. Herkes bir şekilde yolunu bulmuş da sen rüzgar hangi yöne eserse, o yöne savruluyor muşsun gibi hissediyorsun, değil mi? Amaçsız ve rotasız, oradan oraya savrulan başıboş yapraklar gibi…

Sana bir sır vereceğim, yalnız değilsin. Bizzat ben, sosyal medyada poz poz mutlu kareler paylaşanlar, yaşam üzerine öğütler savuranlar ve hatta o ‘‘yolunu bulmuşlar’’ olarak nitelendirdiğimiz insanlar… Hepimiz belki hayatımızın bir döneminde, belki şu an, belki de uzun bir süredir bu kabusun içerisindeyiz. Aynı kabusu görüyoruz ama bazılarımız gözlerini açmak için çaba sarf ederken, bazılarımız çaresizce alarmın çalmasını bekliyor.

Tam da şu an bir karar vermen gerekiyor belki de. Acı içerisinde kıvranırken alarmın çalmasını mı bekleyeceksin yoksa gözlerini açıp bu çaresizliğe bir son mu vereceksin? Eğer ki sen de benim gibi bu kabustan uyanıp kendine mutlu sonlu yeni hikayeler yazmak istiyorsan şunu asla unutma “Hiçbir zaman geç değil ve telafisi olmayan tek şey, zaman.”

Neden dil öğrenmek, resim çizmek için vaktin yok? Neden yeni bir sektöre atılmak için cesaretin yok? Neden kendine bir şans daha vermiyorsun? Neden yeniden denemek için alarmın çalmasını bekliyorsun? Sen kendine şans verdikçe, sen üstüne gittikçe, sen kendine bir şeyler kattıkça göreceksin ki hayat sana yepyeni yollar açmış, hem de hepsi güneşli, çiçek bahçeli.

Ve o an fark edeceksin ki ne gelecek kaygısı kalmış, ne rüzgarın sert yüzü. Rüzgar tatlı tatlı okşarken bedenini, derin bir nefes alacaksın ve “Oh be!” diyeceksin. “İyi ki gözlerimi açmışım, iyi ki bu tatlı baş belası ile yolumuz kesişmiş, iyi ki kendime güvenmişim ve bir şans daha vermişim.” O gün gelene kadar sen denemeye devam et. Yorulduğun, inancının kırıldığı, denemekten vazgeçtiğin her an yolun sonundaki o çiçekli bahçeleri anımsa, belki de bu yazıyı. Ben de senin gibiyim, belki de etrafından biriyim ve hep seninleyim.