Zamanın Kapıları – İstanbul’un Öteki Yüzü Kitabı Üzerine İnceleme

Ayşe Övür’ün dünyasıyla Aralık ayındaki İstanbul seyahatimde tanışmıştım. İstiklal’in Tünele yakın ucundaki tarihi bir apartmanın ziyarete açıldığını okumuş, havasını çok sevdiğim Botter Apartmanını bardaktan boşanırcasına yağmur yağan bir akşamüzeri gezmiştim. Caddenin sonunda uğradığım kitapçıda Botter Apartmanı başlıklı romanı görüp hemen almıştım. O zamandan biliyorum ki yazar çalışmalarında hep özel mekanlar seçiyor.

Zamanın Kapıları’nda İstanbul arkeolojisiyle karşılaşınca, bu nedenle inanılmaz heyecanlandım. Sinan’ın, Arif’in hikayesini merakla okudum. Ancak kitabın ikinci perdesi soğuk duş etkisi yarattı. Dizi izlemeyen biri olarak şiddet ayağıma geldi desem yeridir.

İki ana karakter arasında çok zorlama bulduğum sürpriz bağlantı ve hikaye boyunca ikisinden çok methini işittiğim-okuduğum baba ortaya çıktığında, karikatürize babanın sayfalarca süren mafyatik muhabbetlerinden ne kadar yorulduğumu anlatamam. Konu neredeyse son elli sayfaya kadar şişti. Kitap konusu da çok felsefi bir yerden Sinan’ın hayatla ilişkisini yakalıyordu ancak bu romanın devamı gelmeyecekse bence o da havada kaldı.

Kitap kurduğu dünyayla o kadar heyecanlandırıyor ki, devamındaki durgunluk ve tatsızlık hissi okuyanın yakasını bırakmıyor. Bu kadar da değildir derken buldum kendimi çoğu yerde.