“Unufak,” Anadolu’dan İstanbul’a göç eden bir ailenin tarihini, Türkiye’nin yakın tarihini ve bir göç durağı olarak İstanbul’u üç ilmek gibi birbirinin içinden geçiriyor. “Unufak”a konu olan ailenin, İstanbul’a gelmeden önce tohumu atılan acılı hikayesi, genç çiftin ilk çocukları Kevork’u büyükanne ve büyükbabaya vermesiyle başlıyor. Yeniden çocuk sahibi olan çift, İstanbul’a doğru yola çıktığında Kevork, geride kalmanın duygusal etkisiyle gizlice trene binip dahil edilmediği o aileyi İstanbul’a kadar takip etmeye karar veriyor. Ancak ailesi onu fark edip geri gönderiyor.

Bu ayrılık, hem ailenin hem de çocuğun hayatını derinden etkileyen bir dönüm noktası. Zira tren istasyonundan büyükbabasının evine dönen Kevork’un kederi, okurun yakasını bir daha bırakmıyor. Tüm kompleksleri ve terk edilme travması, Kevork’tan gerçekçi bir zorba yaratıyor. İstanbul’a daha iyi bir hayat umuduyla gidip ortalama bir göçmen hayatı yaşayan ve bu süreçte parçalanan ailenin ortasında, geride bıraktıkları çocuk adeta bir kara delik gibi duruyor. O noktada her aile bireyinin otobiyografik hikayesini izliyoruz; hayatta kalan, savrulan, tükenen ve bekleyenler hep bir arada… Ortak bir tecrübeyi, çeşit çeşit baş etme şekilleriyle renklendiren bir aile bu. Yollarının kesiştiği insanların ve kendi çocuklarının kaderini etkileyen güçlü hikayeler, hayatları ve sonraki nesilleri de etkiliyor. Kevork’un küçük oğlunun hikayesini özellikle çok sevdim.

İstanbul’a yerleştikten sonra, okur ailenin iç ilişkilerini daha iyi anlıyor. “Unufak” ilk olarak geçmişin insanları ve aileleri nasıl şekillendirdiğini anlatıyor. Göç, kimlik, aidiyet gibi temalar etrafında ilerleyen bu anlatı, bir nesilden diğerine geçen duygusal izleri ve kişisel seçimlerin zaman içinde nasıl büyük değişimlere yol açtığını gösteriyor. “Unufak,” göçün, geçmişin ve bağların insanların yaşamlarını nasıl dönüştürdüğünü keşfeden bir hikaye.