Senelerce birlikte yaşarsın, gülersin, eğlenirsin, üzülürsün, heyecanlanırsın. Her şeyini paylaşırsın. Koşulsuz sevilmeyi, sahiplenmeyi hissedersin. Anne ve baba bu hayattaki en büyük sevgi kaynağıdır.

Akşam vakti acı bir haber gelir “Babamı kaybettik!”. Bir anda yerinden fırlarsın bütün hatıralar zihninden geçer. Her hatıranın sonunda acı bir tat vardır artık. Bu hatıralara yenisi eklenmeyecek.

Uzakta olunca, apar topar hazırlanılır ve uzun bir yola çıkılır. Yol bitmek bilmez. Yolda mola verirsin. Araçtan indiğin anda, bir sela sesi göklere yükselir. Selaya kulak versen hüngür hüngür ağlayacaksın fakat zaten gözyaşları içe akmaktadır. Duymazdan gelsen, “saygısızlık mı etmiş olurum?” diye düşünürsün.

Zihin hayatın anlamını sorgulamaya başlar ama “dur!” dersin. “Dur, henüz acım çok taze.” Salt gerçeklikten ziyade hislerin coşmuştur. Eve yaklaşınca kalabalık görülür ve matem sisi her yeri kaplamıştır. Herkes kapıda, eş dost, tanıdık tanımadık; yüzlerde hüzün, gözlerde yaş. Artık kendimi tutamam ve gözlerime hakim olamam.

Evdeyimdir. Her yer hatıra, burada otururduk. Ağaçları sular, dağlara bakardık. Gölgede uyuklardık. Birlikte kitap okurduk, birlikte yaşardık. Bana çocukluğunu anlatırdı ve anlardım ki; çocukluğunu yaşayamamış ve hep mücadele ile geçmiş. Hatıralarını anlatırken çehresinde oluşan mutluluk, elemli geçen yılların lezzete dönüştüğünü gösteriyordu. Bütün zorluklarına rağmen hayattan şikayet ettiğini duymazdım.

Derken; vakit gelir ve son kez görüşülür. Derin bir uykudadır artık; yüzüne dokunacak gibi olurum, sıcak hatırası bozulmasın diye elimi geri çekerim. Kabre inerim ve sağı solu temizleyip bir iki taşı ayıklarım. Sonra, yavaşça yatağına yatırıp vedalaşırım. Herkes dağılırken ben tekrar baş ucuna dönerim. Hayattaymış gibi konuşmak isterim, konuşurum, sanki beni duyuyormuş gibi. Beni görenler gelir, tekrar kalabalıklaşır kabir. Herkes yine dua eder. Artık zorunlu ayrılık vaktidir. İstemesem de, zor adımlarla yürütülürüm.

İlk defa taziye için birini aramanın önemini fark ederim. Başsağlına gelenlerin hatıralarını dinlemek garip bir duygu. “Gerçekten iyi bir insandı” sözünü duymak ve bunu örneklerle sıralamak. Kendi iç dünyamdaki iyi insanı; dış dünyada da, her ne kadar bilsem de, tekrar tekrar duymak.

Son sözü Şair Bâki söylesin;

“Bâki kalan bu kubbede hoş bir sadâ imiş”

-Yusuf Akçay